ΑΝΔΡΑΣ IV

Είναι υπέροχο μοναδικό
να νιώθεις στο στομάχι πεταλούδες
και πάνω απ' τα σύννεφα ψηλά
μαζί τους να πετάς.

Είναι σπουδαίο να μιλάς
κι ένα χαμόγελο που σπάει την κουβέντα
σκίρτημα στην καρδιά,  σαν τα νερά
της λίμνης να ταράζει.

Μα ούτε οι πεταλούδες
ούτε το σκίρτημα δεν είναι αρκετό
αν ο ανήρ στους όρχεις του δεν νιώσει
το γλυκό γαργαλητό.

Ή ΑΠΟΡΙΑ

Βλέπω τον Ιούδα κρεμασμένο
Το Χριστό νεκρό
Και μια Μαρία Μαγδαληνή
να απορεί να κλαίει.
Θα μπορούσαμε να ξεκινήσουμε από την αρχή;

Μπορώ να ζήσω με το βάρος
Ενός Ιούδα κρεμασμένου
Κι ενός Χριστού νεκρού,
αλλά, όχι, της Μαρίας
την πόρνη απορία.

ΣΤΟΝ SLASH

Μέσα από το άρπισμα μιας κιθάρας με νημάτινες χορδές
κόντρα στα νεοκλασσικά γυρίσματα τηε Les Paul
που ουρλιάζουν το όνομα της γυναίκας με το αθάνατο όνομα,
ο θάνατος θα έρθει καβάλα στο άσπρο του άλογο.

Μια άμαξα θα ακολουθεί...
Οι σκοτεινές ξανθές παλακίδες, δεν θα λείπουν·
ερινύες, 
στον έσχατο χαιρετισμό,
σ' αυτήν την τελική συνουσία του χαμού
και της θλίψης.
Ένα τελευταίο ρωμαϊκό όργιο
με ήχους υγρούς ελασσόνων κλιμάκων,
που γητεύουν τα ετοιμοθάνατα καυλωμένα κορμιά
που θρέφουν τη γη με νερό και αλάτι,
για να αποδώσουν τελευταίο φόρο τιμής,
στις ηδονές που μας κρατούν στη ζωή
και δεν μας αφήνουν να την αφήσουμε.

Καθώς
μακάριος τριγύρω θα κοιτάς,
θα μυρίζεις ό,τι πέρασε απάνω απ' το κορμί,
και θα γεύεσαι ό,τι αμαρτία παρέμεινε στο στόμα,
θα σταθεί μπροστά σου και σαν αδερφός
θα σε αγκαλιάσει...
Ο θάνατος.

http://www.youtube.com/watch?v=1JC0NJdfbsA

ΝΥΧΤΕΡΙΝΟΣ ΔΙΑ(Ο)ΛΟΓΟΣ

Πάντα είναι ώρα για παιχνίδι...
Κουρασμένος, νυσταλέος αφήνεις
τις τελευταίες ανάσες βίαια να πατιούνται
από το βάρος του κορμιού σου προς τον κόσμο.
"Αλό"
Μέσα στο όνειρο, φωνή ολόγραμμα,
ψηφιακά σύμβολα να τ' ακούς
και να τους απαντάς.
Θέλω παρέα στον ύπνο μου,
να μοιραστώ τη φυγή μου με κάποιον
στον κόσμο των ονείρων.
"Θες να μου κάνεις παρέα;
Έχω μισό κρεβάτι κενό
και μια αγκαλιά άδεια..."
........................................................
Υ.Γ.
Αν αυτό δεν είναι αθεράπευτος
ρομαντισμός τότε τι είναι;

ΜΩΡΟΣ

Ακόμα ένα καλοκαίρι που θα γίνει χειμώνας
κι αυτός με τη σειρά του πάλι καλοκαίρι θα γενεί.
Όλες οι εποχές να μοιάζουν τόσο ίδιες,
να μην ξεχωρίζεις τι έγινε πότε.
Μόνο οι ιδιαίτερες στιγμές.
Να μετράς το χρόνο από την τελευταία
τέτοια στιγμή για να ξέρεις πως γερνάς.
Παρόλο που το μυαλό σου μοιάζει αμετάβλητο,
πιο ώριμη είναι τώρα η σκέψη σου.
Κι αν δεν έγινε αυτό,
δεν πρόκειται για νεότητα,
αλλά μωρία.
Κι αν πάλι εσύ δεν θες να το πιστέψεις
και αποφάσεις κρίσιμες να πάρεις·
ο χρόνος για σένα
δεν έχει ακόμα φτάσει,
ίσως οι αλλαγή των γραμμών απάνω στον καθρέφτη
σε βάλει στη θέση σου.
Κι αν επιμένεις πάλι την αλήθεια να αρνείσαι
και θεωρείς πως όλα αυτά δεν έχουν σημασία,
γιατί μες στις παρέες νεαρών κοριτσιών ξεχνιέσαι
και σαν δράκουλας ρουφάς απ' την νεότητα τους,
εύκολα εσύ ο γραφικός πάλι θα μείνεις μόνος
όταν αυτές μεθαύριο θα μεγαλώνουν τα παιδιά τους.
Και θα αντιστέκεσαι ακόμα, εσύ τρελέ·
με ένα σταφιδιασμένο σώμα,
μια μασκώτ για αυτούς που έχουν όλη τη ζωή μπροστά τους
και το δικαίωμα ακόμα
να κάνουν λάθος.