ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟ IV

Για τις σκέψεις μου αυτές
δεν θέλω πλούτη, μεγαλεία...
Την αλήθεια καθαρά σας ομιλώ
γιατί να μεγαλώσω το "εγώ" μου δεν ποθώ
με υλικά αγαθά, μάρμαρα λευκά
νεκροταφεία.

Γυναίκες δεν θέλω πιο πολλές
ζόρικη σαν είναι
μου φτάνει να 'χω μία.

Σπίτια· να σκέφτομαι
τον κάθε χρόνο τα τεκμήρια
αν θά 'βγει η εφορία.

Γι' αυτές όλες τις σκέψεις μου
δεν θέλω πλούτη, μεγαλεία
το ψώνιο μου μονάχα
μια μέρα να διαβάσουν στα σχολεία.

ΠΑΡΑΠΟΙΗΣΗ ΙV

Αφήνω τις αισθήσεις να αναδύονται,
με πνίγουν οι υδρατμοί του ιδρώτα
που βγαίνει από το σώμα αυτού του ποιήματος.
Θυμάμαι εκέινο τον χειμώνα,
ο έρωτας δεν είχε μνήμη
και ο πόνος...
Τόσος πόνος για εκείνη την επιστροφή...
Να επιστρέψω πίσω σε εσένα...
Να καώ πάλι.
Φλόγες παντού, μέσα μου
στα σωθικά μου.
Που είναι εκείνο το malox
που έχει τόσο ανάγκη το κορμί μου.
Και πόνος, τόσος συναισθηματικά
συναισθηματισμένος πόνος
και όταν θες κοντά σου μια γυναίκα "αδιάθετη"
να πάρεις ένα feldene ή έστω
ένα mesulid...
Τόσος πόνος...
Αυτές τις δύσκολες ώρες που όλοι προσποιούμαστε
τους ήρωες ή μήπως
τους Έλληνες...

Το μόνο που θυμάμαι...
Μέσα απ' όλο τον τεχνοκρατικό αμοραλισμό
της νομενκλατούρας,
την ακατανόητη αμετροεπή λογοδιάρροια,
την ασυνδετότητα με τις εγκεφαλικές συζυγίες 
της γλώσσικής μας κένωσης
που δεν τολμάει κανένα imodium
να αμφισβητήσει...
Το μόνο που θυμάμαι·
αυτή η αυθύπαρκτη ανάγκη για αμφισβήτηση της ύπαρξης
του ίδιου μας του είναι...
Του ίδιου μου του εγώ...
ΕΙΜΑΙ!!!!

Μέσα σε όλη αυτην την ατμόσφαιρα των υδρατμών
των προβολέων, των χρωμάτων...
Ξεχάσαμε...
Τον πόνο.
Ξεχάσαμε...
Το φούσκωμα.
Ξεχάσαμε...
Το κάψιμο της τριβής.
Μας σώζουν τ' ακτινίδια
καθώς γνωστά σε όλους μας
κι υπακτικά είναι.
Μας σώζει το λάδι
που με το θαυματουργό του ιξώδες...
ΞΕΧΑΣΑΜΕ
το πραγματικό πρόβλημα
στου πρωκτού μας την οπή
(σφίξιμο)
"Με λέν' Αρτέμη..."
Πάμε τώρα παρακάτω

https://www.youtube.com/watch?v=15fBx8YOJOY

Η ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΙΙΙ (ΤΗΕ GREAT FILTER)

Άμμος, χαλίκια στα πόδια σου,
φύκια στα δάχτυλα ανάμεσα
το βλέμμα κόκκινο φωτίζει στο ηλιοβασίλεμα
σχηματίζεις ράθυμα πεταλούδες στη θάλασσα.
-Ακούω... Τι σκέφτεσαι;
Μου δείχνεις την Αφροδίτη που μόλις έσκασε μύτη
όχι στη θάλασσα μα ψηλά στον ουρανό,
τον ήλιο και λίγο πιο δίπλα νάτη κι η σελήνη.
Ολοένα καθώς σκοτεινιάζει
κάθε καινούριο ουράνιο σώμα που προβάλλει
μου το δείχνεις...
Ο Δίας, ο Άρης, ο Κρόνος κι αφού μπούκαραν όλοι οι θεοί
πλακώνουν κι οι μικρότεροι, οι ημίθεοι, τα τέρατα...
Όλη η ελληνική μυθολογία κρέμεται από πάνω μας
-Ακούω... Τι σκέφτεσαι;
Κρατάς μια χούφτα άμμου στα χέρια σου...
Όλο το σύμπαν, λες, να καθρεφτίζεται μέσα στη χούφτα σου
μα δεν σου φτάνει.
Αγκαλιάζεις όλη την παραλία μα πάλι,
κάποια αστέρια δεν βρίσκουν ταίρι στης άμμου τα χαλίκια.
"Όλος ο ουρανός με βία χωράει
σε μια παραλία
και υπάρχει κι άλλος τόσος ουρανός που δεν τον βλέπουμε."
-Συνέχισε...
-Ίσως υπάρχουν κι άλλες παραλίες
που προσπαθούν να χωρέσουν το σύμπαν μέσα τους.
Μα αν δεν υπάρχουν, τότε ποιος μας εγγυάται
ότι αυτήν τη στιγμή δεν είμαστε μόνοι;
Και αν καταλήξαμε για κάποιο λόγο μόνοι...
Ποιος μας εγγυάται ότι δεν θα έρθει μια μέρα
που ένα κομμάτι της ελληνικής μυθολογίας
θα πέσει στα κεφάλια μας.

Υ.Γ.
Μπορούμε πάντα να συνεχίσουμε να ασχολούμαστε
με το πως θα γίνουμε πιο πλούσιοι
αλλά η μοίρα της ανθρωπότητας έτσι
θα παραμείνει ίδια.

http://www.huffingtonpost.com/wait-but-why/the-fermi-paradox_b_5489415.html

ΑΥΤΟΛΥΠΗΣΗ-ΜΕΜΨΙΜΟΙΡΙΑ

Αυτολύπηση, αυτολύπηση, αυτολύπηση.

Μεμψιμοιρία, μεμψιμοιρία, μεμψιμοιρία...

Φτου και βγαίνω!

Άιντε και πάλι από την αρχή.

Αν η ποίηση έπρεπε να είναι

κακομοιριά, 

ποιος Αλεπουδέλης

ποιος Ρίτσος 

ποιος Σεφέρης...

"Θέλω μα φοβάμαι!!"

Ζυγό δουλείας τότε για σένα!

Ζυγό δουλείας για όλους!

Δεν αλλάζουνε τον κόσμο τα ποιήματα.

Πόσο μάλλον αυτά

της αυτολύπησης και της μεμψιμοιρίας

που θα τα διαβάζουνε στο μέλλον οι κριτές

και σε αίθουσες λαμπρές

θα ψυχολογούν και θα αναλύουν 

την επιτυχία ενός βάρβαρου συστήματος

πάνω σε "ευαισθητούληδες" ανθρώπους.

Κανείς δεν θα κλάψει γι' αυτούς 

θα είναι απλώς ένα ακόμα είδος που θα έχει εκλείψει

υπό τους διαχρονικούς νόμους της φύσης.

Ένα ηθογράφημα.

"Τους θυμάστε;" 

Αυτολύπηση, αυτολύπηση, αυτολύπηση.

Μεμψιμοιρία, μεμψιμοιρία, μεμψιμοιρία.

ΚΑΘΡΕΦΤΗΣ

Και πάλι μετά απ' όλη αυτην την ψυχανάλυση
επανεκκινούμε το ερώτημα,
"Ποιος είμαι;"

Είσαι οι σκέψεις σου;
Οι πιο βραχύβιες και βρωμερές σκέψεις σου
που μη ελεγχόμενα παράγονται μες στο μυαλό σου.

Είσαι οι πράξεις σου;
Που φιλτράροντας τις σκέψεις σου
πράττεις μόνο το ένα απειροστό αυτών.

Είσαι η φαντασία σου;
Ερεθισμένη από τον καθημερινό σου βίο
ξεσπάει σε ανύπαρκτους κόσμους τις βρωμιές σου.

Δεν είσαι ένα πράγμα.
Αλλά δεν αυτοπροσδιορίζεσαι.
"Είμαι ένας καθρέφτης;"
................................................................
Είμαι ένας καθρέφτης.
Εγώ! Είμαι ένας καθρέφτης.
Εσείς, τι είστε, δικός σας, πρόβλημα.