ΦΙΛΟΙ

Οι μέρες περνάνε
και η κάθε μέρα
με κάνει πιο αυτόνομο
πιο ευτυχισμένο.
Πιο αυτόνομο;
Τίποτα δεν θα ήμουνα χωρίς εσάς,
καλοί μου φίλοι.
Τίποτα δεν θα ήμουνα,
χωρίς τη δική σας παρατήρηση,
να γίνομαι οντότητα στον κόσμο.
Χωρίς τον σεβασμό σας απέναντι
στη δική μου αυτοκατανόηση.
Χωρίς τις ειρωνίες σας,
τον σαρκασμό για τα γελοία,
τα αστεία της ζωής που μοιάζουνε μεγάλα,
όταν από μέσα τα κοιτάμε.
Χωρίς εσάς καλοί μου φίλοι,
πώς θα μπορούσα μόνος μου να γράφω,
πώς θα μπορούσα να υπομείνω
τον ίδιο μου τον εαυτό;

ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑ

Δεν σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι,
πιο γρήγορα, πιο γρήγορα, δεν σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι.
Πράττω, πράττω, δεν σκέφτομαι, μα πράττω, δεν σκέφτομαι, μα πράττω.
Ξεχνάω, σε ξεχνάω, σε ξεχνάω, δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι, δεν θυμάμαι
κι είναι αλήθεια, είναι αλήθεια, είναι αλήθεια, δεν θυμάμαι.
Όμως πράττω, προχωράω, ανασαίνω και γελάω και γελάω και γελάω
Δεν λυπάμαι, δεν λυπάμαι, προχωράω, δεν λυπάμαι και λυπάμαι και λυπάμαι
και διαβάζω σημειώσεις και διαβάζω αφιερώσεις και κοιτώ ημερομηνίες
και πονάω και πονάω και πονάω, μα δεν σκέφτομαι, δεν σκέφτομαι
και μόνος, πολύ μόνος, πάντα μόνος, προς το τέλος, προς το τέλος,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω,
προχωράω, προχωράς, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω,
προχωράω, προχωράω, προχωρά, προχωράω, προχωράω, προχωράω,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράμε, προχωράω, προχωράω,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράτε, προχωράω,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράν,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω,
προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω, προχωράω,
προχωράς, προχωρά, προχωράμε, προχωράτε, προχωράν, προχωράω.

ΑΝΔΡΑΣ ΙΙΙ

Κάποτε ούρλιαζα χοροπηδώντας από κλαδί σε κλαδί
και έδειχνα τα δόντια μου, τη γλώσσα μου στους άλλους
καμπούρης τριχωτός, για μια καμπούρα κι εκείνη τρχωτή,
για μικρούς καμπούρηδες τρχωτούς απογόνους.

Κάποτε κράταγα το αμύγδαλο σφιχτά, έτρεχα στο κρύο
με ρόπαλα και πέτρες να σκοτώσω το μαλλιαρό μαμούθ.
Για να ταίσω τη φαμίλια... Εγώ δυνατός! Αυτή διάλεξε εμένα!
Εγώ αναλώσιμος... Εγώ συχνά νεκρός... Όμως θα ζω,
μέσα από τούτα τα σκασμένα.

Κάποτε φόρεσα μεταλλική στο σώμα πανοπλία,
γιατί  δεν ούρλιαζα καλά, ούτε αγρίμια κυνηγούσα.
Μακρυά από αυτήν και τα μονάκριβα γονίδιά μου,
να απορώ καταμεσής της ματηρής της μάχης
αν τελικά κι αυτά είν' τα δικά μου.

LOVE IS IN THE AIR

Even in my darkest hour,
or during my haziest day
I know above the clouds
a Sun-God shines
holding warm, my heart
and life so bright.

http://www.youtube.com/watch?v=sKMJCFx0w6Y

ΣΚΕΨΕΙΣ Γ.Β.

Είναι σαφές, είναι γνωστό σε όλους
πως κι αν ο κόσμος άλλαξε με την τεχνολογία
οι ρόλοι μένουν διακριτοί.

Όσα περάσουν χρόνια, όσες κανείς ζωές κι αν ζήσει,
στο χέρι του άντρα η αρχή
και στις γυναίκας το πόσο η σχέση θα κρατήσει.